De
WeBsiTe
vooR Wie
eR ooK
NieTs
vaN sNapT
|
|
|
|
De
berg vuile was in mijn badkamer heeft zich inmiddels tot een dergelijk volume
ontwikkeld, dat ie naast de Sint Pietersberg niet eens zo’n lullig figuur zou
slaan. Het is zelfs zo erg dat ik vandaag moet kiezen tussen het schrijven van
deze column en het verschonen van mijn complete garderobe. Dus, als jullie deze
week een in zichzelf mompelende naakte vrouw in de supermarkt tegenkomen ergens
in de buurt van Almere, gelieve niet te staren. Zij is slechts het slachtoffer
van een twijfelachtig prioriteitenbeleid. Nu
denken jullie natuurlijk dat ik een rasechte viezerik ben. Helaas kan ik dat
maar gedeeltelijk ontkennen. Eén week per maand kan ik nl. concurreren met de
verzameljunkies van Oprah en toont mijn appartement schrikbarende gelijkenissen
met ‘t huis van de moeder die al twintig jaar niks meer had weggegooid. Eén
week per maand verplaats ik de stinkende kattenbak liever telkens naar een
andere plek in huis, in plaats van het arme dier een schone poepdoos te
verschaffen. Eén week per maand kan ik me legitiem volstoppen met chocola,
alles uit mijn handen(?) laten vallen, iedereen afkatten en knappe vreemdelingen
opgeilen zonder reputatoire consequenties. Kortom: één week per maand kan ik,
ongehinderd door verstikkende regels als fatsoen, zelfrespect en tact, helemaal
mijzelf zijn. Eén
week per maand, ben ik ontoerekeningsvatbaar wegens PMS. Dit
zijn de dagen in mijn leven dat ik mijn naam eer aan doe. Familiefeestjes zouden
lang zo leuk niet zijn als mijn zussen niet telkens gevoed werden met nieuwe
PMS-anekdotes om door te geven aan het nageslacht: Clueless, die geregeld
wegrijdt met haar handtas nog op het dak van de auto. Clueless, die in
gezelschap van een paar hooggeplaatste mijnheren nietsvermoedend haar pakje
ob-comfort’s op de tafel legt, gevolgd door een minutenlange opgraving in
diezelfde tas naar een aansteker om er één mee op te steken. Clueless, die
tijdens een gala gracieus rond paradeert met het prijsje van de jurk nog op haar
achterste en Willeke Alberti de hele avond aanspreekt met Anita Meijer.
Clueless, die in een hormonale uitspatting bij Albert Verlinde op schoot klimt.
(Zal niemand verbazen dat ik die avond bot ving, ondanks indrukwekkend push-up
decolleté en goed ingestudeerde zwoele oogopslag.)
Bij
sollicitaties veins ik de werkgever altijd de keuze te laten door mijn
onvermogen tot linkshandigheid te vermelden. Natuurlijk heb ik, mocht mijn
handicap ooit een reden zijn voor afwijzing, een tiental van die gratis ‘see
you in court’-kaartjes in mijn
|
|
|
calamiteitenlaatje
liggen. Maar dat is nog nooit nodig geweest. Altijd wuiven ze het weg als iets
wat niet eens de moeite waard is om te noemen. Tòt ik vermelding maak van mijn
PMS-probleempje. Werkgevers nemen dit wel degelijk serieus. Elke tweede week van
de maand staat er een groot rood kruis op de afdelingskalender. De secretaresse
weet dat ze die week geen afspraken voor me moet inplannen. Mijn collega’s
weten dat ze uit mijn buurt moeten blijven, geen opmerkingen over mijn
lunchpakket mogen maken, telefoontjes van directie en presentatoren niet naar me
mogen doorverbinden en niet raar moeten opkijken als ik zit te snotteren bij de
Frisia commercial of Het Afscheid van Pikachu. Als zich een date voordoet met
perspectief op calorieverbrandende middernachtelijke activiteiten en ik vind het
de moeite waard de pil er een maandje voor door te slikken, word ik geacht dit
voortijdig te bespreken op het afdelingsoverleg. "Teneinde de continuïteit
van het afdelingsbioritme te garanderen." 
