|
Herinnering
Weet je nog?
Hoe we wel eens door het park renden, uitzinnig van vreugde en een intens gevoel
van vrijheid. Hoe we uren konden spelen, knuffelden en stiekem samen op de bank
lagen. Op deze momenten leek je zo gelukkig.
En weet je nog?
Hoe je me soms aankeek, met die raadselachtige blik. Vaak vroeg ik me af of je
me misschien iets duidelijk wilde maken. Ik kwam er nooit achter. Uiteindelijk
gaf ik het ook op ernaar te zoeken.
Had ik dat maar nooit gedaan.
Dan had ik geweten dat je pijn leed. Dat iets kwaadaardigs langzaam bezit van je
nam. Uiteindelijk al het leven uit je zou persen. Ik zag het niet. Zocht er niet
eens naar.
Maar waarom gaf jij het ook op?
Je liet het gebeuren. Bent de strijd nooit aangegaan. Gelaten droeg je je leed,
zonder een krimp te geven.
Waarom trok je me niet aan m'n mouw? Waarom gaf je me niet een beetje inzicht in
die stille gronden? Leek het gras soms groener aan de andere kant?
Ik kan alleen maar hopen dat het zo is.
Dat je daar naar hartelust kunt rennen, spelen en van je vrijheid geniet. Vanuit
mijn herinnering doe ik dan met je mee.
Want weet je nog?
| 
De
WeBsiTe
vooR Wie
eR ooK
NieTs
vaN sNapT