|
| |
Zoete wraak
Wij vrouwen zijn een typisch volk. Zo
kunnen we met gemak afspraken, sleutels en scharreltjes vergeten, maar o wee als
je ons iets flikt! Dan vergeten we je nooit meer. Niet voordat je de zoete smaak
van onze wraak hebt mogen proeven. Nou zullen we je heus niet ergens opwachten
met honkbalknuppel en pijnlijke naaldhakken. Nee, onze wraak is iets subtieler
en kan decennia later plots uit onverwachte hoek komen.
Met het vriendinnetje van mijn zusje heb ik bijvoorbeeld een stilzwijgende
afspraak. Zij valt kennelijk op dezelfde mannen als ik. En heeft er dan ook een
handje van om eens in de zoveel tijd één van mijn exen op te duikelen om
daarmee aan de scharrel te gaan. Ach, als zij daar lol aan beleeft. Zolang ze
maar uit de buurt blijft van de mannen die míj ooit, in een ver, grijs en
donker verleden gedumpt hebben. Die moet ik nog een keer terugpakken namelijk.
Afslankkuurtje, zonnebankje, je kent 't wel. Op een dag kom ik ze weer tegen en
dan zullen ze spijt krijgen. Spijt, als haren op hun hoofd. Dat ze mij óóit
hebben laten gaan. Verblind door mijn onwaarschijnlijk knappe verschijning en
sprankelende lach zullen ze zich niet eens afvragen waarom ze mij ook alweer
hadden gedumpt. Nope. Op de knietjes en kruipen maar. Net zolang tot ik ze terug
kan dumpen natuurlijk. En ik dus voor altijd de ideale ex zal blijven, want zo
gaat dat bij mannen.
Tja, we kunnen wel doen of we vergeven, maar vergeten doen we niet. Zelfs die
etterbakken uit de kleuterklas zullen op een dag aan onze voeten liggen. En ben
je vreemd gegaan, maar vergeeft ze je? Run while you can. Want als je ermee
verder gaat, zul je voortaan elke minuut moeten verantwoorden. En in elke ruzie
het onderspit delven, want jíj bent tenslotte de fout in gegaan. Bovendien zal
zij immer in 't achterhoofd houden dat ze nog een slippertje tegoed heeft.
Liefst een slippertje met een lekkere vent in bezit van een extreem vette auto.
Want daar trap je hem mee op z’n ziel natuurlijk. Haha, ja we lijken zo lief
en onschuldig.
Wie echter dacht dat alleen vrouwen zich jarenlang kunnen bezinnen op een
subtiele wraakactie, heeft het goed mis. Dat heb ik vandaag geleerd. Want
herinnert u zich nog het magere mannetje met gigantische brillenglazen uit deze
column? Ik was ‘m ook bijna vergeten. Twee jaar lang heb ik het arme jong geen
blik waardig gegund, en hij deed nog wel zo z’n best. Kaartjes, briefjes,
liedjes, gedichtjes… het mocht niet baten. Ja, dat klinkt hardvochtig, maar
het ding zag er echt niet uit. Aan zelfvertrouwen echter geen gebrek, want hij
gedroeg zich niet bepaald als een echte nerd betaamt. Kwam ik de trap af, dan
stond hij wel onderaan een serenade te piepen. Net de baard in de keel
natuurlijk, heel charmant. Ontwijken hielp niet, dus heb ik ‘m op een dag maar
apart genomen. Uitgelegd dat het nooit wat zou kunnen worden, want hij nerd en
ik babe. Het had geen enkel effect. Dus op de negeermodus dan maar.
Waarschijnlijk had hij er genoeg van om genegeerd te worden. Hij besloot het
heft in handen te nemen. Ervoor te zorgen dat ie nooit, maar dan ook nooit meer
genegeerd zou kunnen worden. Voortaan zouden de mensen naar ‘m luisteren. Doen
wat hij wilde. Hem geld geven zelfs. Jahaa, u begrijpt het al.
Hij is bij een incassobureau gaan werken.
Míjn incassobureau. En behandelt míjn
zaak! Gisteren ging er al een belletje rinkelen toen ik na drie keer door hem
gebeld te zijn eindelijk zijn achternaam verstond. Vandaag gingen alle
alarmbellen af toen hij opnam met zijn voornaam. Godsakke, die godvergeten
brugnerd had zichzelf opeens het recht verworven mijn huis leeg te halen als ik
‘m niet heel snel al m’n geld zou geven! En luisteren dat ik deed. Klasse
actie, dat moet ik ‘m nageven. Rotjong. Vanmiddag dus maar ‘t
betalingsbewijsje doorgefaxt met boodschap: "Volhoudertje ben je wel. Had
nooit gedacht dat je na vijftien jaar nog steeds achter me aan zou zitten."
|
De
WeBsiTe
vooR Wie
eR ooK
NieTs
vaN sNapT