|
| |
Jonge Blom
Zo af en toe slaat de angst me om 't
hart. Vorig jaar bijvoorbeeld, toen ik na een grondige inspectie en
verschillende crèmetjes moest constateren dat ik toch echt een rimpel had. Een
ouderdomsrimpel. Ik durf er ook nauwelijks aan te denken dat ik over anderhalve
maand officieel nog maar één jaar verwijderd ben van de Grote Dertig - de dag
waarop het verval een feit is en de leesbrilletjes, geraniums en
botoxbehandelingen nabij. En als ik een oud klasgenootje tegenkom compleet met
man, koophuis, stationwagen en drie koters, voel ik me bijna bejaard. Maar nog
nooit heb ik me zo oud gevoeld als gisteravond. Gisteren ging ik namelijk voor
't eerst stappen in Almere.
Vriendin A. en ik scheppen er plezier in om eens in de zoveel tijd een voor ons
compleet onbekend uitgaansleven te verkennen. Goed voor onze culturele
ontwikkeling, zullen we maar zeggen. Zoals andere mensen op zoek gaan naar het
openluchtmuseum, Madurodam, het drielandenpunt en de Sint Pietersberg, zo werken
wij al feestend aan ons nationaal besef. Valkenburg, Leusden, Cuijck,
Julianadorp, Hilversum, Uden en Tegelen.. hoe typischer hoe beter. Binnenkort is
Lutjebroek aan de beurt. Sinds ik weet dat dit gehucht ook daadwerkelijk bestaat,
kan ik bijna niet wachten. Toch was het eerst hoog tijd dat we het nachtleven in
mijn eigen woonplaats eens zouden ontdekken. En zo geschiedde dus gisteravond.
We gingen voor de 'whole experience' en dus namen A. en ik de bus. Na twee
haltes begon het feest al. Een kleurig groepje jonge meiden met 'happy birthday'
al zwengelend op hun hoofden kwam de bus binnen. Nadat ze vergeefs probeerden de
buschauffeur om te kopen met snoepgoed, kwamen ze achter ons zitten. Wij mochten
na onze sociale felicitaties meedelen in de feestvreugde en dus kregen we beiden
een lolly. Ik kon m'n geluk niet op. Toen de bus na een paar honderd meter
afgeladen was met giechelende tieners, gaf de buschauffeur de toon aan. En ja
hoor, daar gingen we met z'n allen: "Lang zal ze leven, lang zal ze
leeeeven.." Een klein beetje trots keek ik m'n vriendinnetje aan. Dit zul
je in Amsterdam nooit meemaken tenslotte.
Aangekomen op de Grote Markt, gingen we allemaal weer ons eigen weg. De tieners
stoven en masse op een lange wachtrij af, wij besloten weer gezelschap van onze
eigen generatie op te zoeken. En fatsoenlijke muziek. Het bleek makkelijker
gezegd dan gedaan. De eerste kroeg was geen succes. Happend naar zuurstof
stonden we na vijf minuten de hele kroeg door geduwd te zijn weer buiten. En ook
kroeg twee en drie konden ons niet bekoren. Uiteindelijk besloten we ons alsnog
aan te sluiten bij het feestvarken in de rij, hopende dat haar zojuist verworven
zeventienjarige leeftijd geen graadmeter was voor de rest van het publiek. Die
hoop vervloog echter zodra we binnenkwamen. Slungelige tieners, pukkelige pubers
en grijnzende beugelbekkies staarden ons ongegeneerd aan. Ik besloot ter plekke
me de rest van het weekend te zullen verdiepen in levensverzekeringen en het
aanvragen van vervroegd pensioen. God wat voelde ik me oud.
A. liet zich echter niet kennen en sloeg hevig aan het flirten. Terwijl ik nog
de grootste moeite deed om graaiende handjes weg te meppen, stond zij binnen de
kortste keren met een scholier om haar schouders. Een gestekeld jochie dat
duidelijk niet van plan was zijn zakgeld met ons te delen, want hij bestelde
geregeld een biertje voor zichzelf. Een beetje klungelig reed hij tegen haar op
en probeerde sexy te kijken. A. leek zich hier totaal niet aan te storen.
Sterker nog, ze vermaakte zich uitstekend. Het waarom daarvan ontging me een
beetje, maar ach.. vrouwen zijn nu eenmaal niet altijd even logisch. Toen zich
even later een vergelijkbare brugklasser mijn kant op bewoog, begon me iets te
dagen.
"Hey schatje", spuugde hij in m’n oor, "Wil je zoenen?"
Ontgoocheld door zo'n romantische benadering, vroeg ik ‘m hoe oud hij dacht
dat ik was. Wellicht hoopte hij het op een oude fiets te kunnen leren. Het jong
onderwierp me aan een grondige vleeskeuring. "Achttien ofzo",
constateerde hij, "Nou, wil je?" Had hij toch bijna z'n zin gekregen,
want ik had ‘m wel kunnen zoenen! Ha! Ik mag dan bijna bejaard zijn, zolang
mensen mij tien jaar jonger schatten, ben ik nog altijd een jonge blom.
|
De
WeBsiTe
vooR Wie
eR ooK
NieTs
vaN sNapT