|
| |
Life is like a box of chocolates
Het leven van een logster gaat over
rozen. Over rozen, wijn en chocola. Echt. Ik had er veel eerder aan moeten
beginnen!
De afgelopen weken heb ik mensen uit mijn omgeving eens voorzichtig gewezen op
het bestaan van mijn webstreepjelogje. Eerst een beetje huiverig voor de
reacties, maar die vielen mee. Sterker nog, dat bleek een hele slimme zet. Als
ik nu sommige vrienden na weken radiostilte weer eens opbel, klinkt het niet
meer quasi grappig en eigenlijk best boos "Goh, leef je nog?". Uh uh.
Nu vraagt men bezorgd of de deurwaarder mijn telefoon niet heeft meegenomen en
krijg ik tips voor het wegpesten van mijn buren. Hartstikke handig allemaal.
Maar het kan nóg handiger. Een eigen weblog blijkt namelijk een uitstekend
chantagemiddel.
Vorige week was ik uit eten met oud-collega S., toen zo'n irritant rozenmannetje
langskwam. Met polaroid toestel in de aanslag, kwam hij kordaat op ons af
waggelen. Kennelijk zag hij vonken die er niet waren. Of hij wilde gewoon z'n
bloemen slijten, dat kan ook. Ongenoegd keek ik hem aan, vastbesloten hem met
mijn angstaanjagend doordringende blik weg te jagen. Maar nee. Mijn tafelgenoot,
normaliter verstoken van enig romantisch besef, greep de man geheel onverwacht
bij zijn mouw.
"How much for one rose?" joelde hij door het restaurant. Oh ja,
romantiek ten top. Behalve als 't te duur is natuurlijk. De buitenlands
aandoende rozenman bleek een nuchtere Hollander, met zakelijk instinct. Het werd
een bijna genante vertoning toen de twee in onderhandeling gingen over de prijs
van een roos, maar uiteindelijk kwamen ze tot overeenstemming. Nadat S. uit elke
zak wel een paar muntjes had gevist en er een uitgebreide telling had
plaatsgevonden, wisselde de roos eindelijk van eigenaar.
"Kijk, voor jou!" Glunderend duwde S. de half verschrompelde roos
onder mijn neus. Ik had geen keus, moest 'm wel aanpakken.
"Goh, ja, bedankt." wist ik nog te prevelen. Wat bezielde 'm in
godsnaam?
Op dat antwoord hoefde ik niet lang te wachten. We hadden nog geen afscheid
genomen of er sprong al een smsje op het scherm van mijn overigens best wel stoere
telefoontje: Ben benieuwd wat je gaat loggen straks. Aha. Ik begreep
dat ik dit best mocht opvatten als een hint. Een kwartier later kwam hij zelfs
met een suggestie: Misschien dat niet alle mannen 't zelfde zijn? Toen
hij na een uur ook nog vroeg of m'n bloemen (één freakin' roos!) mooi in mijn
huis stonden, besloot ik hem te negeren. Kom nou. Laat me toch zeker niet
omkopen.
Van de week heb ik daar nog eens over nagedacht. Waarom eigenlijk niet? Ik heb
nooit beweerd onafhankelijke journalistiek te bedrijven op mijn logje. Dus een
beetje sponsoring hier en daar kan heus geen kwaad. Toen mijn meest recente ex
dan ook voorstelde om weer eens af te spreken, heb ik 'm maar gelijk gewezen op
mijn weblog. Als hij met me wilde afspreken, had hij toch minstens het recht om
te weten dat er een publiekelijk verslag zou kunnen volgen. Maar ik gaf 'm wel
mee dat dit zijn kans was om aan de wereld te laten zien hoe leuk hij was. En oh
ja, een kleine tip: Bloemen, flesje wijn, complimentjes, deuren openhouden e.d.
zouden het altijd erg goed doen bij het publiek. Hij leek niet overtuigd. Hij
had zichzelf immers ook al herkend in één van mijn columns, en was bang dat
het niet uitmaakte hoezeer hij zijn best zou doen. Uiteindelijk zou mijn
conclusie toch wel zijn dat mannen er niks van snappen. Nah. Alsof ik zo ben.
Overtuigd of niet overtuigd, de magie van mijn weblog miste zijn uitwerking niet.
Gisteravond kwam hij mèt fles wijn èn chocolaatjes op zijn eerste date met
publiek. Best lekkere chocolaatjes ook nog. Hij vergaf me mijn gebrek aan
voorbereiding en nam genoegen met de diepvriespizza die ik hem voorschotelde.
Zei zelfs dat ie lekker was (complimentje). Hij knuffelde mijn kat, noemde 'm
mooi en leuk. Daar scoor je punten mee, dat snap je. En toen ik verlangend naar
de andere kant van de kamer keek waar mijn aansteker lag, sprintte hij erheen om
mij een vuurtje aan te bieden.
Er leek een complete ommeslag te hebben plaatsgevonden. In gedachten vroeg ik me
al af wat ik hier toch in vredesnaam over kon loggen. Tot ik op het toilet m'n
broek liet zakken, blote kont naar achteren stak en m'n hele lijf liet vallen.
Op een ijskoude, harde en smalle rand. Aaah! De bril lag er niet! Terug van het
onverwacht onaangename toiletbezoekje confronteerde ik de boosdoener natuurlijk
gelijk met zijn nalatigheid. Ik vermoed dat hij zijn eerder nog irreële angst
over mijn logpraktijken vergat, want hij waagde op te merken dat hij niet goed
begreep waarom mannen de bril altijd omlaag moeten doen, in plaats van andersom.
Nee, dat bleek. Toen ik nadat hij weg was weer een pijnlijke duikvlucht maakte,
eindigend op de wederom brilloze wc, wist ik het zeker. Mannen begrijpen er echt
helemaal niets van.
|
De
WeBsiTe
vooR Wie
eR ooK
NieTs
vaN sNapT